Etappe 3: Meijel - Roermond, 3 juni 2011

’s Ochtends op tijd vertrokken, en in tegenstelling tot gisteren volgden we nu de rood-wit gemarkeerde route. Want gisteren hebben we helemaal op gevoel gelopen, nu volgen we het Peellandpad. We komen al snel in een bos, waar vooral Maria gestoken wordt door insecten, ikzelf heb daar wat minder last van….. Op een camping kopen we muggenspray, en dat lijkt toch wel te helpen. We lopen werkelijk een prachtige route, komen door het Leudal waar verschillende watermolens hebben gestaan. De route is lang vandaag, meer dan dertig kilometer en bovendien heeft Maria nu last van blaren. Ze loopt echter dapper door.

Bij Thorn komen we in een compleet ander landschap, we komen het bos uit en zien in de verte Roermond al liggen. Eerst even uitgerust bij het kasteel, waar we besluiten om niet thuis te eten, maar om er in Roermond iets gezelligs van te maken. De laatste kilometers naar Roermond gaan over de brug over de Maas, waar het verkeer ons voorbij raast. Binnen een mum van tijd lopen we het centrum binnen, waar we al meteen op een gezellig plein met restaurantjes komen. We rusten uit, blikken terug op onze hele fijne wandeling van de afgelopen twee dagen, maar blikken ook weer vooruit naar de tochten die we nog gaan maken! We hebben er dus zin in, zeker omdat we hier zo lekker zitten in de zon.

Na het eten gaan we met de trein terug naar Deurne. Ik moet echter de auto nog ophalen, die staat nog in Griendtsveen, 6½ kilometer verderop. Ach, die paar kilometer kunnen er ook nog wel bij, ondanks dat het al acht uur is. Maria besluit echter bij een cafeetje te wachten en ik loop aan, op weg naar Griendtsveen. Eenmaal op de weg ernaar toe, draai ik me om en steek ik mijn duim op zo gauw ik een auto achter me hoor. Deze eerste en enige automobilist stopt, en neemt me mee. Ik ben in no-time terug in Deurne waar Maria me vol verbazing aan zit te kijken hoe ik het klaarspeel om dat hele eind in zo’n korte tijd te overbruggen, terwijl ik toch al 34 Km in de benen had zitten voordat ik eraan begon. Maar ja, ik zit dan ook niet voor niets bij de Keien hè……..?

Etappe 2: Griendtsveen - Meijel, 2 juni 2011

Al de hele week beloofde het met Hemelvaart uitstekend weer te worden, en onverwachts hadden we de handen vrij voor wat betreft de gezinsverplichtingen. Het idee om te gaan wandelen was dan ook snel geboren, want ik was altijd nog van plan het stukje naar Roermond dicht lopen om later in de vakantie het stuk naar Maastricht op te kunnen pakken. Maria en ik regelden bij onze 'Vrienden van de Fiets' een overnachtingsadres in Meijel, en tot onze verrassing konden we daar nog terecht ook.

Op de donderdag vol goede moed naar Griendtsveen gereden, geparkeerd bij het restaurant waar we eerder geëindigd waren. Met het ‘Peellandboekje’ in de hand de route opgepakt, en na heel veel zoeken vonden we de weg dan toch. Nu moet ik zeggen dat dat boekje inmiddels al zestien jaar oud is, en ik had al vernomen dat de route uitgebreid was, zelfs al een andere naam gekregen had (Hertogenpad), maar ik dacht dat het allemaal nog wel bruikbaar was. Onze eerste moeizaam gevonden meters leidden ons door een zeer drassig bos (ondanks maanden van droogte….) waar het stikte van de muggen en andere fijne insecten. Maar we hielden de moed erin! Na een paar kilometer, eindigde ons pad abrupt: daar waar een brug over het Deurnes kanaal behoorde te liggen, was niets dan water, zwart als de hel van Dante.

Tja, voor mij was het duidelijk: uitkleden, bagage eroverheen gooien, stukje zwemmen en weer verder. Want de omweg zou zeer aanzienlijk zijn, en met dit weer droog je toch heel snel op. Allemaal heel logisch…… Echter mijn partner kan zeer vasthoudend zijn in haar ‘nee’…..Dus ik zag mezelf al aan de overkant staan, en Maria die pertinent weigert…. Om een lang verhaal kort te maken: we keerden terug. Volgden een prachtige alternatieve weg, en via Helenaveen zagen we op een gegeven moment de kerktoren van Meijel. Daar lag echter nog wel een heel natuurgebied tussen, en met de oriëntatie op de toren wisten we al snel de goede richting te vinden. Via schitterende wegen kwamen we op ons overnachtingsadres in Meijel, een gezellig echtpaar wachtte ons daar zeer gastvrij op. ’s Avonds heerlijk uit eten geweest en op tijd naar bed.

Begin, 1 okt 2010

Waar begint de route naar Santiago? Nou, gewoon achter de voordeur, hier in Uden. En zodoende heb ik vandaag mijn eerste voorzichtige stapjes gezet. Tja, het zijn nogal ambities, ik weet het. Maar ooit moet je je plannen toch durven ontvouwen nietwaar? En ooit moet je er gewoon maar beginnen, in de praktijk blijkt, dat het dan vanzelf wel loopt. Een dubbele betekenis in dit geval. Vaak is het zo, dat als de eerste stap gezet is, de rest op een of andere manier als vanzelf wel volgt.

Al heel lang denk ik er over na om, net als vele anderen, de route naar Santiago de Compostella te lopen. Ik heb het idee om het in één keer te lopen in de ijskast gezet, dat is vooralsnog niet haalbaar. Ik kan niet een maand of acht verlof opnemen. Maar het idee om het in etappes te lopen laat me niet los, en daarmee gaat het dus een veel-jaren plan worden. Ik leg mezelf niet de plicht op om het in een bepaalde tijd af te ronden, maar doe ik het rustig aan, trajecten verdeeld over de tijd. Naarmate de afstand vordert kost het natuurlijk meer moeite om er later terug te komen, en dat worden dus lange etappes die een geruime tijd vergen. Ik ga het dus gewoon doen, ondanks de beperkingen die er zijn. Maar gun mezelf wel de tijd. Verder overweeg ik om een aparte weblog hierover op te zetten, om een scheiding te maken tussen de hardloopactiviteiten en dit plan. Later meer hierover.

De route.
Het traject begint in dus Uden, loopt over Roermond naar Maastricht. Daar begint de ‘Via Mosana’, een route naar Namen in België, langs de Maas zoals de naam zegt. Vanaf Namen begint de GR 654 (Grande Randonnee, Franse equivalent van de Nederlandse LAW’s) over Rocroi naar Vezelay in midden-Frankrijk. Vanaf daar lopen meerdere routes naar het eindpunt. Laat ik de komende tijd eerst maar eens het stuk naar Namen dichtlopen. Op het kaartje zie je grofweg het totaaltraject.

Waarom?
Tja, dat is vaak een moeilijke vraag voor dingen die spontaan in je opkomen. Maar voor mij staat zo’n onderneming voor buiten zijn, in beweging zijn. Mensen ontmoeten. Daarnaast heb ik een sterke belangstelling voor cultuur en geschiedenis en met name dat maak je onderweg mee. Het voordeel van wandelen is dat je de omgeving veel meer ondergaat, intens beleeft. Dat heeft alles te maken met het tempo, maar ook met het fysieke bezig zijn, de meest primaire vorm van je voortbewegen is toch het lopen.

Meelopers of medelopers.
Meelopen staat over het algemeen in een negatieve context, maar in dit geval niet. Ik vind het fijn als mensen meelopen, omdat ik toch al niet zo’n ‘loner ben, geen einzelgänger dus, of in goed Brabants: ik ben niet zo’n ‘allenige’. Heb vandaag dan ook voluit getelefoneerd en geSMSd. Mijn stemming wordt in hoge mate bepaald door de mensen in mijn directe nabijheid, en ik heb het nodig om gedachten en ideeën uit te wisselen. Het schijnt dat naarmate je verder vordert op de route, en dan met name vanaf Vezelay, dat je daar veel medelopers ontmoet die hetzelfde traject afleggen. We gaan het allemaal meemaken de komende tijd. En het zullen echt niet altijd trajecten van vijftig kilometer zijn hoor! En Maria heeft al uitgesproken delen mee te willen lopen.


Begonnen.
Vanmorgen ben ik dus ‘opgestapt’, ik heb besloten over het Peellandpad naar Roerond te lopen . Het was een prachtige dag, windstil, vochtig weer, echt een schitterende herfstdag. Heb gebruik gemaakt van de mogelijkheid om een vrije dag op te nemen, want het is erg druk op het werk, dus laat ik daar maar gebruik van maken. Ben Uden via een omweg verlaten, langs het Keienstadion. Beslist niet de kortste weg, maar wel de mooiste om vervolgens ergens bij Venhorst op het genoemde Peellandpad uit te komen. Bij huize Padua even kort gepauzeerd, en vandaaraf door verschillende natuurgebieden naar Bakel. Eigenlijk ben ik in geen enkel dorp gekomen, doordat ik door natuurgebied de Stippelberg liep. Na Padua in Handel, ben ik nog maar één dorp tegengekomen, en dat was op het eindpunt van deze dag: in Griendtsveen, het dorp van Toon Kortooms. Daar kwam ik na urenlang langs het defensiekanaal gelopen te hebben. En liep ik twee dagen geleden nog tegen mijn loopmaatje te verkondigen dat ik nooit last van blaren had: jawel hoor! Een joekel van een blaar onder mijn voet, zo pijnlijk dat ik de zaterdagtraining bij de Keien halverwege moest afblazen, en dat gebeurt me niet vaak. Maar goed, aan het eind van de tocht zat Maria lekker op me te wachten in café de Morgenstond, een gezellig plekje. Op het laatste moment besloten we om daar ook te blijven eten, dat is altijd erg leuk om zo een inspannende dag te eindigen.

Zo, en nu nog een kort duurloopje, en dan een weekje rusten op weg naar de Halve Marathon van Eindhoven. Wel hopen dat de vermoeienissen weggetrokken zijn., want het hardlopen komt bij mij toch echt op de 1e plaats, maar hoe dat te rijmen is met dit plan? Eerlijk gezegd: geen idee.

Al met al vandaag 49 km gelopen, nog 2863 te gaan!