’s Ochtends eerst samen foto’s gemaakt, nadat ik mijn
overnachting op het volgende adres geregeld heb, in het dorpje Mazee. Dat is
eigenlijk aanzienlijk verder dan ik van plan was te lopen, maar ik krijg nu
eenmaal niets anders geregeld. Het was me ook van tevoren bekend dat er niet
heel veel mogelijkheden zouden zijn, dus ik prijs me überhaupt gelukkig dat ik
een adres vind waar ik terecht kan.
We vertrekken om 8 uur, en zijn al snel aan de oever van de
Maas. Ik neem hier ook afscheid van Sjef en Colette, omdat ik een hoger
natuurlijk wandeltempo heb dan deze twee mensen. Volgens mijn berekeningen ben
ik tegen de klok van twaalf uur in dit tempo in Hastierre, maar dat zal anders
uitpakken…..
De eerste zes kilometer gaan heerlijk, en in no-time doemen
de torens van Dinant voor me op. Ik passeer de stad zonder te stoppen, want het
is op deze vrijdagochtend ronduit druk in de stad van mensen die naar hun werk
moeten. De zon is inmiddels lekker gaan schijnen en ik ben de stad via de
oostelijke oever dan ook weer heel snel uit. Mijn verwachting was, dat ik
gewoon die oostelijke oever maar hoef te volgen, zo blijkt ook uit de kaart.
Maar ergens in de tekst staat, dat ik ‘de
markering van de GR moet volgen, totdat ik een harde weg tegenkom….”. Ik
volg trouw de markering, en na enorme klauterpartijen zit ik op meer dan 100
meter boven de Maas. Ik besluit maar door te lopen, want ooit zal die weg toch
moeten komen, nietwaar? Er komt maar geen eind aan, op een gegeven moment
vraagt ik me zelfs af of ik eigenlijk wel vooruitgang boek, want het is de ene
heuvel op en de andere weer af. Dit heeft niets meer met wandelen te maken. Na
een uur of twee kom ik een gezin tegen, met detailkaarten, en weet ik me te
ontworstelen aan de GR. Een uur later ben ik weer op het spoor, langs de over
van de Maas. In drie-en-een-half uur heb ik nog geen vijf kilometer afgelegd….
Ik kom dus om half vier in Hastiere aan, en moet dan nog door naar Mazee. Ik
besluit om de gewone wegen dan maar te volgen, om er zeker van te zijn dat ik
niet verkeerd loop. Dit is niet leuk: veel verkeer dat langs raast, het is het
gewoon afmaken van het traject. Na 35 kilometer kom ik ’s avonds om een uur of
zeven in Doische aan. Als ik dan de weg vraag, biedt de lokale bewo
ner me aan
om die laatste vier kilometer me dan even te brengen, wat ik dankbaar
accepteer. Ik heb hier geen slecht gevoel over, heb genoeg kilometers gemaakt. Wel
vraag ik me even af, of ik het op deze manier moet doorzetten….. Dit was geen
leuke dag, en daar was het me toch om te doen?
Gelukkig is het adres waar ik kom, een erg fijn
overnachtingsadres. Marie-Françoise
Lareppe ontvangt me met alle plezier, en na een fijne
douche, twee biertjes en een heerlijke tagliatelle met salade, kom ik er weer
helemaal bovenop…… Ik besluit om morgen maar een paar kilometer te lopen, om
mezelf verder te sparen. Gelukkig geen blaren gelopen op deze lange wandeldag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten