De route naar Châlons en Champagne was prachtig, net als het
weer. Ook dit keer had ik geen overnachtingsadres, maar ik was vroeg in het
stadje en vertrouwde erop dat ik
wel wat zou vinden. Ik meldde me bij de Notre
Dame en Vaux, met de vraag of er mogelijkheden waren. Op vertoon van mijn
pelgrimspaspoort (wat een geweldig ding is dat!) werden er deuren voor me
geopend die voor anderen gesloten blijven. De mensen die voor de ontvangst in
de kathedraal zorgen, begonnen te bellen met lokale bewoners, en binnen tien
minuten was er een adres gevonden op nog geen vijf minuten lopen, ofwel in het
oude centrum van de stad.
Ik werd gastvrij ontvangen bij de familie Tresson. Yves en Odyle wonen in een oud huis naast een 12e eeuwse kerk, en ik mocht gebruik maken van één van de kamers van de kinderen. En passant werd mijn was ook nog eens gedaan! ’s Middags had ik de tijd om de stad te bezoeken, en terwijl het buiten regende schreef ik wat brieven in een restaurant onder het genot van een glaasje rode wijn. Ik was uitgenodigd om te blijven eten bij de familie, en ging tegen zeven uur dus weer naar hun adres. Inmiddels waren ook hun kinderen Marie-Lou, Manuel en Paul aangeschoven, en doordat deze mensen goed Engels en Duits spraken werd het een gezellige avond waarbij we over van alles en nog wat gepraat hebben. Ik ging met gemengde gevoelens naar bed: de komende twee dagen wachten er tachtig kilometer, waar niets, maar dan ook helemaal niets te vinden is. Dus eten meenemen, waarschijnlijk overnachten in de tent…….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten