Deze week had ik gepland om de ‘Via Mosana’ te lopen, letterlijk de Maasweg. Hij voert van Maastricht naar Namen, en dus stond ik vanmorgen, na een treinreis van een uurtje, dan ook bepakt en bezakt in Maastricht. Na enig voorbereiden kwam ik tot de conclusie dat het in vier etappes te doen moest zijn, ervan uitgaande dat ik vorig jaar de Nijmeegse Vierdaagse zonder problemen uitliep. Dat zou echter dit keer anders uitpakken, maar daarover later meer.
De etappe naar Luik is een kilometer of veertig, mooi stukje voor een dag met mooi weer. Via Eijsden naar Vise gelopen, en daar omhoog de eerste beklimmingen in, aan de Oostzijde van de Maas. Prachtige dorpjes, mooie natuur, en binnen no-time zag ik Luik, eigenlijk geheel onverwachts, daar in de diepte liggen. Via een stevige afdaling van zo’n 100 meter kwam ik in de voorsteden van de stad, en na een korte tocht langs de Maas kwam ik tegen de avond in het centrum van de stad. Een centrum, dat me erg meeviel. Ik bedoel, als je aan Luik denkt, heb je niet het beeld van een mooie stad voor ogen, maar in dit geval bleek dat wel het geval te zijn: in de zon mooie, oude, stijlvolle gebouwen, het Frans doet erg mondain aan en je bent echt in een wereldse stad. Afijn, na m’n hotelletje opgezocht te hebben, wachtte daar de eerste verrassing op me na het douchen: blaren!
Dit was een nieuw fenomeen voor me, want ik heb eigenlijk nooit last van blaren. Na het douchen ging ik de stad in, en daar voelde ik nu toch echt dat ik behoorlijk last had van de blaren, en realiseerde me dat dit morgen beslist niet weg zou zijn. Shit! Daar ga ik heel de week last van hebben! Wat nu te doen?
De volgende ochtend de blaren doorgeprikt, en op weg naar de tweede etappe. Sjonge jonge wat deed het pijn. Maar goed dat er maar een korte etappe van slechts een tweeëntwintig tal kilometer voor de deur staat!
De etappe naar Luik is een kilometer of veertig, mooi stukje voor een dag met mooi weer. Via Eijsden naar Vise gelopen, en daar omhoog de eerste beklimmingen in, aan de Oostzijde van de Maas. Prachtige dorpjes, mooie natuur, en binnen no-time zag ik Luik, eigenlijk geheel onverwachts, daar in de diepte liggen. Via een stevige afdaling van zo’n 100 meter kwam ik in de voorsteden van de stad, en na een korte tocht langs de Maas kwam ik tegen de avond in het centrum van de stad. Een centrum, dat me erg meeviel. Ik bedoel, als je aan Luik denkt, heb je niet het beeld van een mooie stad voor ogen, maar in dit geval bleek dat wel het geval te zijn: in de zon mooie, oude, stijlvolle gebouwen, het Frans doet erg mondain aan en je bent echt in een wereldse stad. Afijn, na m’n hotelletje opgezocht te hebben, wachtte daar de eerste verrassing op me na het douchen: blaren!
Dit was een nieuw fenomeen voor me, want ik heb eigenlijk nooit last van blaren. Na het douchen ging ik de stad in, en daar voelde ik nu toch echt dat ik behoorlijk last had van de blaren, en realiseerde me dat dit morgen beslist niet weg zou zijn. Shit! Daar ga ik heel de week last van hebben! Wat nu te doen?
De volgende ochtend de blaren doorgeprikt, en op weg naar de tweede etappe. Sjonge jonge wat deed het pijn. Maar goed dat er maar een korte etappe van slechts een tweeëntwintig tal kilometer voor de deur staat!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten