Vanochtend opgestaan met behoorlijk wat pijn. Balen, want het zou een mooie dag gaan worden. Aan de andere kant heb ik geleerd ook de positieven zaken te zien, op momenten dat het tegen zit: er staat vandaag maar een kort stukje op het plan, ik moet er niet aan denken dat ik vandaag, net als morgen een vijvendertigtal kilometers moet lopen.
Na het ontbijt in het hotel de route genomen vanuit het centrum van de stad naar Angleur, en vandaaruit al heel snel het dorpje uitgelopen aan de rand van Luik. Ik schrok toen ik het pad zag: het leek wel recht omhoog te lopen! Na een meter of honderd te zijn geklommen (tju, wat zijn die Ardennen stijl…..!), ging het een bos in. En dat bos, er leek
Na het ontbijt in het hotel de route genomen vanuit het centrum van de stad naar Angleur, en vandaaruit al heel snel het dorpje uitgelopen aan de rand van Luik. Ik schrok toen ik het pad zag: het leek wel recht omhoog te lopen! Na een meter of honderd te zijn geklommen (tju, wat zijn die Ardennen stijl…..!), ging het een bos in. En dat bos, er leek
wel geen eind aan te komen. Bos, niets dan bos, er leek wel geen eind aan te komen. De route sprak van zekere ‘fermes’ (boerderijen) die ik tegen zou moeten komen, maar niets gezien. Op een gegeven moment ging het bospad over in een steenpad, alsmaar omhoog. Van lopen was nu ook geen sprake meer: dit is klauteren en strompelen. Afijn, na een uurtje zag ik links van me, diep in de afgrond, plotseling de Ourthe liggen, volgens mijn Garmin wel zo’n honderdvijftig meter beneden me. Om de bocht van de rivier zou de stad moeten liggen, die ik na een zeer steile afdaling dan ook snel bereikte.
Inmiddels was het gaan regenen, eenmaal op het station van Esneux heb ik de bus terug naar Luik genomen. Daar wachtte me een grote verrassing: het station bleek een architectonisch wonder te zijn! Het gevoel dat ik kreeg was alsof ik een kathedraal binnenkwam, maar dan wel een van twee jaar oud. Ongelofelijk! Daarna de kerk van St Jacques bezocht in Luik, waar een gids aanwezig was met een hele sleutelbos om zowat alle deurtjes en gangetjes in het (deels) duizend jaar oude gebouw open te krijgen. In mijn beste Frans geconverseerd met de privégids, wat uiteindelijk toch wel ging.
Eenmaal op mijn hotelkamer nogmaals de blaren doorgeprikt, ik maak me ernstig zorgen over morgen, want dit is dan beslist niet genezen, dat wordt nog wat…… Uiteindelijk vandaag toch weer 25 kilometer gelopen, waar ik gezien de omstandigheden niet ontevreden over ben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten