Vanmorgen wederom opgestaan met pijn, en ik moet heel eerlijk zeggen: de verleiding om gewoon de trein maar naar Namen te nemen, in plaats van Esneux, is toch wel heel groot. Het regent, het doet pijn, en er staan veertig kilometer voor de boeg. Maar ik weet de verleiding te weerstaan, heb wel een andere concessie gedaan: ik ga niet de officiële route volgen want met al die klauterpartijen doe ik veel te lang over het traject, maar ik ga de gewone weg volgen. Dat is niet korter, maar het klauterwerk over de heuvels ontloop ik dan.
Dus in alle vroegte naar het verbazingwekkend mooie station, waar ik na een aangename reis in Esneux in de volle regen uitstap. Via de wegen naar Hoei gelopen, maar een klein deel van het officiële traject volg ik toch nog door het bos bij Hoei. Eenmaal daar aangekomen, word je overweldigd door de enorme kerncentrale die daar uit het Maasdal oprijst, als je eenmaal de afdaling naar de Maas begonnen bent. Vandaag zowat de hele dag in de regen gelopen, dus ik ben blij als ik eenmaal op het station in Hoei ben en de bus neem naar Namen, waar ik overnacht. Daar wacht me nog een onaangename verrassing: het overnachtingsadres ligt buiten de stad en is zeker nog wel een kilometer of vier lopen, ik doe er een uur over. Eenmaal op mijn kamer slaak ik een zucht van verlichting: dit was niet leuk vandaag. Maar ik ben geweldig trots op mezelf, ik heb mezelf overwonnen door onder deze omstandigheden toch weer veertig kilometer te lopen. Les geleerd: bij een wandelvakantie, nooit, maar dan ook nooit meer het risico nemen om op de eerste dagen blaren te lopen want je hebt er de hele week last van!
’s Avonds heb ik totaal geen zin meer om helemaal naar het centrum te lopen, dus ik ga eten bij het eerste het beste restaurant: een Chinees – Vietnamees restaurant. En dat was een geweldig goede keuze!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten